Βάρβαροι με μπλε στολή

Είναι γεγονός ότι τη νύχτα της 6^ης Δεκεμβρίου έλαβε χώρα στην περιοχή της Αθήνας ένα συμβάν το οποίο μόνο οργή, φρίκη και αγανάκτηση μπορεί να προκαλέσει στην πλειοψηφία, θέλω να πιστεύω, των ανθρώπων οι οποίοι έχουν γνώση περί του θέματος. Αναφέρομαι σαφώς στο θάνατο του δεκαεξάχρονου εφήβου ο οποίος δεν βρίσκεται πια εν ζωή, λόγω αστυνομικών πυρών που διαπέρασαν το θώρακα του. Μαζί του όμως τραυματίστηκε σοβαρά, ίσως ανεπανόρθωτα, και η συνείδηση μου. Μάτωσε μα η πληγή είναι ακόμα ανοιχτή, νωπή.

Ο διαχωρισμός του θύτη και του θύματος φαντάζει περιττός, αφού το γεγονός είναι έγκυρο και επαληθευμένο. Εδώ είναι όμως η στιγμή που τίθεται το βαρυσήμαντο ερώτημα: από πότε επικυρώθηκε νομικά η ισχύς της θανατικής ποινής στην Ελλάδα? Γιατί εγώ γνωρίζω πως το ελληνικό κράτος τυπικά διέπεται από δημοκρατικούς θεσμούς, ωστόσο η άσφαλτος της οδού Μεσολογγίου φέρει κόκκινη απόχρωση από τις κηλίδες αίματος ενός νεαρού ο οποίος θα μπορούσε να είναι αδερφός, φίλος, γνωστός, συμμαθητής. Εφαρμόστηκε λοιπόν μια άτυπη, χωρίς δικαστική παρέμβαση, θανατική ποινή  σε ένα ανήλικο άτομο αυθαίρετα, ντροπιαστικά και κραυγαλέα, αφού οι σφαίρες ήταν τρεις και απανωτές. Στόχος του αστυνομικού δεν ήταν ο εκφοβισμός ή η απώθηση της νεαρής ομάδας, δεν γίνεται καν λόγος για προσπάθεια σύλληψης ή συμμόρφωσης. Σκοπός ήταν η παγερή και η στυγνή δολοφονία κάποιου τυχαίου ανθρώπου εκείνη τη χρονική στιγμή κι αυτό είναι αναμφισβήτητο.

Πού είναι τα κατοχυρωμένα, ευρέως γνωστά ανθρώπινα δικαιώματα? Πού βρίσκεται θαμμένη η πραγματική έννοια της αστυνομίας? Αυτό που συνέβη με οδηγεί στην ανάγκη να χρησιμοποιήσω τον όρο αστυπαρανομία και να προσθέσω λέγοντας ότι σε καμιά περίπτωση, υπό καμία συνθήκη, κανένας, και όταν λέω κανένας το εννοώ, δεν έχει το δικαίωμα της αφαίρεσης ζωής συνανθρώπου του, διαφορετικά καταλύεται το Σύνταγμα, αμαυρώνεται ο θεσμός της Δημοκρατίας, λιποψυχεί η ελευθερία.

Αυτή η δολοφονία λοιπόν, γιατί πρόκειται για εσκεμμένο φονικό και όχι για μοιραίο λάθος που υποστηρίζουν οι «κάποιοι», είναι κάτι παραπάνω από το θάνατο ενός αθώου παιδιού. Είναι στην πραγματικότητα το σύμβολο της αστυνομικής διαφθοράς και του αδυσώπητου βαρβαρισμού της. Είναι η ένδειξη μιας εναλλακτικής τρομοκρατίας η οποία προσπαθεί να επιβληθεί με αυταρχικό και φασιστικό τρόπο χάρη στη χρήση εκτελεστικών οργάνων με σκοπό τον πνιγμό της αίσθησης ελευθερίας καταπατώντας ηθική και πνεύμα. Είναι με άλλα λόγια η βάναυση «καθησύχαση» της μάζας η οποία αφού δε δύναται να αποτραπεί από την πρόκληση καταστροφής, κάποιος άλλος θυσιάζει την ίδια τη μάζα στο βωμό της δηθενοεπαναφοράς της τάξης για το κοινωνικό συμφέρον.    

Όσον αφορά το ζήτημα της απονομής δικαιοσύνης για αυτό το ειδεχθές έγκλημα?

Κατά την άποψη μου δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Μια ζωή χάθηκε άδικα κι αυτό είναι που έχει σημασία τελικά. Για το μόνο που ελπίζω και παρακαλώ είναι να μην ξεθωριάσει με υποχθόνιο τρόπο το τραγικό συμβάν και ανακηρυχθεί στο τέλος η ΕΛ.ΑΣ «ικανή για άλλη μια φορά στην καταστολή του εγκλήματος». Σοβαρές ποινές πρέπει να αποδοθούν στους δύο  αστυνομικούς, ιδίως στο δολοφόνο, μα αυτό ούτος ή άλλως είναι αρμοδιότητα του Δικαστηρίου και δεν επηρεάζεται εύκολα από εξωτερικούς παράγοντες. Μακάρι να γύριζε πίσω ο αδικοχαμένος νέος κι ας μην ορίζονταν ποινές. Εξάλλου δεν είμαι σαν κι αυτούς που χρησιμοποιούν όπλα για την καταστολή εγκλημάτων. Δεν είμαι εγώ εκδικητικό κτήνος.

Ένα είναι σίγουρο και δεν αλλάζει: η νύχτα της 6^ης Δεκεμβρίου στιγμάτισε με το δικό της τρόπο τις μαύρες σελίδες του αρχείου της ΕΛ.ΑΣ. Όμως αυτή τη φορά έγινε αναφορά σε ψυχρή δολοφονία ατόμου και μάλιστα ανήλικου. Δεν υπάρχει δικαιολογία για αυτήν την αλόγιστη πράξη, η οποία μπορεί μόνο να υποδηλώσει το βαθμό αφερεγγυότητας και βαρβαρότητας της κρατικής, ή θα έλεγα καλύτερα παρακρατικής, οργάνωσης η οποία υποτίθεται πως είναι υπεύθυνη για τη διασφάλιση και τήρηση της τάξης για το συνολικό καλό. Αντιθέτως, όρισε το τέλος μιας ζωής και η αποκατάσταση των συνεπειών αυτής της τραγωδίας μοιάζει αβέβαιη. Ιδού λοιπόν το αποτέλεσμα μιας επαίσχυντης πράξης της αστυνομίας. Ιδού οι βάρβαροι με μπλε στολή.