Δέκτες και πομποί πληροφοριών Δεκεμβρίου 9, 2008
Posted by lourakos in Uncategorized.add a comment
Στην καθημερινότητα μας βομβαρδιζόμαστε από έναν μεγάλο αριθμό πληροφοριών, κυρίως από τα Μ.Μ.Ε αλλά και από τον κοινωνικό μας περίγυρο. Όμως, εκτός από δέκτες, ευρισκόμαστε και στη θέση του πομπού αρκετές φορές. Φυσικά, σε όποια θέση και να βρισκόμαστε, πρέπει να μας διακρίνει επιφυλακτικότητα και προσοχή για να μην παραπληροφορούμαστε αλλά και να μην παραπληροφορούμε.
Στην περίπτωση που γινόμαστε δέκτες πληροφοριών, πρέπει κυρίως να δείχνουμε προσοχή στην πιθανή συνύπαρξη γεγονότος και σχολίου. Γιατί ένας γεγονός παρουσιαζόμενο με τη συμβολή της προσωπικής μας απόψεως, απλά οδηγεί στην παραπληροφόρηση και όχι στην αληθινή ενημέρωση. Άρα για να καταφέρουμε να ξεχωρίσουμε τι γεγονός από το σχόλιο είναι σημαντικό να καλλιεργούμε διαρκώς την κριτική μας σκέψη και ικανότητα και να διευρύνουμε, όσο μπορούμε, τους πνευματικούς μας ορίζοντες, έτσι ώστε να σχηματίζουμε άποψη για ποικιλία θεμάτων. Οι πιθανότητες να παραπληροφορηθεί ένα παθητικοποιημένο άτομο είναι σαφώς περισσότερες από ένα άτομο που έχει μάθει να μπαίνει στη διαδικασία της κριτικής και είναι ικανό να διακρίνει τις δύο ή και περισσότερες πιθανές περιπτώσεις ενός ζητήματος.
Σε ότι αφορά στη θέση μας ως πομποί, η αντικειμενικότητα είναι η λέξη-κλειδί που πρέπει να μας διακρίνει. Είναι σύνηθες φαινόμενο ο άνθρωπος να επιθυμεί να αλλάζει, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, τα γεγονότα κατά την αφήγηση του για να εντυπωσιάσει, να δώσει έμφαση, να φανεί σπουδαίος ή απλά να μεγαλοποιήσει μια κατάσταση για προσωπικά οφέλη. Εμείς λοιπόν για να παρουσιάσουμε ένα γεγονός αντικειμενικά, όπως ακριβώς συνέβη δηλαδή, πρέπει να αποφύγουμε τις παραπάνω εγωιστικές επιδιώξεις και να μην περιλάβουμε το σχόλιο σε καμία περίπτωση στην αφήγηση μας. Πράττουμε με αυτόν τον τρόπο σαν πομποί πληροφοριών και όχι σαν μυθοπλάστες.
Συνοπτικά, δεν πρέπει να συγχέουμε τον όρο γεγονός και σχόλιο. Η καλή πληροφόρηση προκύπτει από την αντικειμενική εξιστόρηση του γεγονότος. Ενημερωνόμαστε καλύτερα όταν είμαστε πνευματικά καλλιεργημένοι και ενημερώνουμε σωστά όταν μας διακρίνει αμεροληψία και αποφυγή των εγωιστικών συμφερόντων. Πληροφορούμε σωστά για να πληροφορούμαστε.
Βάρβαροι με μπλε στολή Δεκεμβρίου 9, 2008
Posted by lourakos in Uncategorized.1 comment so far
Είναι γεγονός ότι τη νύχτα της 6ης Δεκεμβρίου έλαβε χώρα στην περιοχή της Αθήνας ένα συμβάν το οποίο μόνο οργή, φρίκη και αγανάκτηση μπορεί να προκαλέσει στην πλειοψηφία, θέλω να πιστεύω, των ανθρώπων οι οποίοι έχουν γνώση περί του θέματος. Αναφέρομαι σαφώς στο θάνατο του δεκαεξάχρονου εφήβου ο οποίος δεν βρίσκεται πια εν ζωή, λόγω αστυνομικών πυρών που διαπέρασαν το θώρακα του. Μαζί του όμως τραυματίστηκε σοβαρά, ίσως ανεπανόρθωτα, και η συνείδηση μου. Μάτωσε μα η πληγή είναι ακόμα ανοιχτή, νωπή.
Ο διαχωρισμός του θύτη και του θύματος φαντάζει περιττός, αφού το γεγονός είναι έγκυρο και επαληθευμένο. Εδώ είναι όμως η στιγμή που τίθεται το βαρυσήμαντο ερώτημα: από πότε επικυρώθηκε νομικά η ισχύς της θανατικής ποινής στην Ελλάδα? Γιατί εγώ γνωρίζω πως το ελληνικό κράτος τυπικά διέπεται από δημοκρατικούς θεσμούς, ωστόσο η άσφαλτος της οδού Μεσολογγίου φέρει κόκκινη απόχρωση από τις κηλίδες αίματος ενός νεαρού ο οποίος θα μπορούσε να είναι αδερφός, φίλος, γνωστός, συμμαθητής. Εφαρμόστηκε λοιπόν μια άτυπη, χωρίς δικαστική παρέμβαση, θανατική ποινή σε ένα ανήλικο άτομο αυθαίρετα, ντροπιαστικά και κραυγαλέα, αφού οι σφαίρες ήταν τρεις και απανωτές. Στόχος του αστυνομικού δεν ήταν ο εκφοβισμός ή η απώθηση της νεαρής ομάδας, δεν γίνεται καν λόγος για προσπάθεια σύλληψης ή συμμόρφωσης. Σκοπός ήταν η παγερή και η στυγνή δολοφονία κάποιου τυχαίου ανθρώπου εκείνη τη χρονική στιγμή κι αυτό είναι αναμφισβήτητο.
Πού είναι τα κατοχυρωμένα, ευρέως γνωστά ανθρώπινα δικαιώματα? Πού βρίσκεται θαμμένη η πραγματική έννοια της αστυνομίας? Αυτό που συνέβη με οδηγεί στην ανάγκη να χρησιμοποιήσω τον όρο αστυπαρανομία και να προσθέσω λέγοντας ότι σε καμιά περίπτωση, υπό καμία συνθήκη, κανένας, και όταν λέω κανένας το εννοώ, δεν έχει το δικαίωμα της αφαίρεσης ζωής συνανθρώπου του, διαφορετικά καταλύεται το Σύνταγμα, αμαυρώνεται ο θεσμός της Δημοκρατίας, λιποψυχεί η ελευθερία.
Αυτή η δολοφονία λοιπόν, γιατί πρόκειται για εσκεμμένο φονικό και όχι για μοιραίο λάθος που υποστηρίζουν οι «κάποιοι», είναι κάτι παραπάνω από το θάνατο ενός αθώου παιδιού. Είναι στην πραγματικότητα το σύμβολο της αστυνομικής διαφθοράς και του αδυσώπητου βαρβαρισμού της. Είναι η ένδειξη μιας εναλλακτικής τρομοκρατίας η οποία προσπαθεί να επιβληθεί με αυταρχικό και φασιστικό τρόπο χάρη στη χρήση εκτελεστικών οργάνων με σκοπό τον πνιγμό της αίσθησης ελευθερίας καταπατώντας ηθική και πνεύμα. Είναι με άλλα λόγια η βάναυση «καθησύχαση» της μάζας η οποία αφού δε δύναται να αποτραπεί από την πρόκληση καταστροφής, κάποιος άλλος θυσιάζει την ίδια τη μάζα στο βωμό της δηθενοεπαναφοράς της τάξης για το κοινωνικό συμφέρον.
Όσον αφορά το ζήτημα της απονομής δικαιοσύνης για αυτό το ειδεχθές έγκλημα?
Κατά την άποψη μου δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Μια ζωή χάθηκε άδικα κι αυτό είναι που έχει σημασία τελικά. Για το μόνο που ελπίζω και παρακαλώ είναι να μην ξεθωριάσει με υποχθόνιο τρόπο το τραγικό συμβάν και ανακηρυχθεί στο τέλος η ΕΛ.ΑΣ «ικανή για άλλη μια φορά στην καταστολή του εγκλήματος». Σοβαρές ποινές πρέπει να αποδοθούν στους δύο αστυνομικούς, ιδίως στο δολοφόνο, μα αυτό ούτος ή άλλως είναι αρμοδιότητα του Δικαστηρίου και δεν επηρεάζεται εύκολα από εξωτερικούς παράγοντες. Μακάρι να γύριζε πίσω ο αδικοχαμένος νέος κι ας μην ορίζονταν ποινές. Εξάλλου δεν είμαι σαν κι αυτούς που χρησιμοποιούν όπλα για την καταστολή εγκλημάτων. Δεν είμαι εγώ εκδικητικό κτήνος.
Ένα είναι σίγουρο και δεν αλλάζει: η νύχτα της 6ης Δεκεμβρίου στιγμάτισε με το δικό της τρόπο τις μαύρες σελίδες του αρχείου της ΕΛ.ΑΣ. Όμως αυτή τη φορά έγινε αναφορά σε ψυχρή δολοφονία ατόμου και μάλιστα ανήλικου. Δεν υπάρχει δικαιολογία για αυτήν την αλόγιστη πράξη, η οποία μπορεί μόνο να υποδηλώσει το βαθμό αφερεγγυότητας και βαρβαρότητας της κρατικής, ή θα έλεγα καλύτερα παρακρατικής, οργάνωσης η οποία υποτίθεται πως είναι υπεύθυνη για τη διασφάλιση και τήρηση της τάξης για το συνολικό καλό. Αντιθέτως, όρισε το τέλος μιας ζωής και η αποκατάσταση των συνεπειών αυτής της τραγωδίας μοιάζει αβέβαιη. Ιδού λοιπόν το αποτέλεσμα μιας επαίσχυντης πράξης της αστυνομίας. Ιδού οι βάρβαροι με μπλε στολή.
